با سلام
من امروز وارد بحث شما شدم . چون این بحث به نظرم جالب اومد .
بر خلاف نظر شما من معتقدم که دغدغه اولین قدم برای خلق نمایشنامه نیست . چون در هر حال هر کسی که قصد میکند چیزی را بنویسد به طر حتم دغدغه ی موضوعی را دارد که در مورد آن مینویسد . بدترین نویسنده های دنیا هم صد در صد دغدغه ای دارند . حتی اگر این دغدغه صرفا پول باشد .
بنظر من قدم صفر برای نوشتن نمایشنامه شناخت مقوله نمایش و نمایشنامه است . یعنی کسی که میخواهد نمایشنامه بنویسد حتما باید شناخت کافی و وافی از این وادی داشته باشد . حالا این شناخت حتما از طریق آموزش به دست نمی آید که شاید بزرگترین نمایشنامه نویسان دنیا آموزش دیده کلاس و استاد نبودند . میتوان تماشاچی واقعی تئاتر بود و نمایش را شناخت و میتوان نمایشنامه خواند و نمایشنامه را شناخت .
اما قدم اول احتمالا طرح اولیه نمایشنامه است که شامل کلیت قصه نمایش ، افراد و شخصیت ها و موقعیت دراماتیک آن است .